szybki kontakt:   +48 664 789 438 

SUPER BIOWAPŃ – jedyny kompleksowy preparat nie tylko dla kości i stawów…

SpirulinaSuper Biowapń Tiens to niepowtarzalny produkt, łączący całą gamę składników, które są niezbędne dla budowy kości i stawów, pracy mięśni, gospodarki wapnia w organizmie, zdrowia jelita, układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, immunologicznego oraz całego organizmu. Preparat zawiera hydroksyapatyt wapnia, siarę (pierwsze mleko), sól magnezową morską, witaminy D3 i K2 MK-7, kolagen rybi, błonnik owsiany oraz prebiotyki - inulinę i izomalto-oligosacharydy.

Wapń jest minerałem niezbędnym do budowy tkanki kostnej i zębów, pracy mięśni, przekazywania impulsów w układzie nerwowym, krzepnięcia krwi, podziału i specjalizacji komórek. Jest składnikiem wielu enzymów, wpływa na prawidłowe funkcjonowanie gospodarki elektrolitowej organizmu. Działając zasadowo i eliminując zakwaszenie reguluje pH krwi, co ma decydujący wpływ na nasze zdrowie. Zakwaszenie organizmu powoduje zwiększenie gęstości krwi, zaburzenie krążenia, niedotlenienie, osłabienie aktywności białych krwinek (zmniejszenie odporności), osłabienie funkcji nerek, szybki rozwój komórek nowotworowych. Zakwaszenie prowadzi do osteoporozy, „okradając” kości z wapnia (organizm pobiera wapń z kości żeby się odkwasić). Sole wapnia, które powstają przy neutralizacji zakwaszenia, odkładają się w postaci złogów w nerkach, na kręgosłupie, w naczyniach krwionośnych na blaszkach miażdżycowych, co prowadzi do zawałów i udarów. Taki wapń nie wraca już do tkanki kostnej. Niestety, dieta zawierająca dużo białka pochodzenia zwierzęcego, prostych węglowodanów, cukru, kawy, napojów gazowanych, alkoholu oraz palenie papierosów bardzo zakwasza organizm i przyspiesza takie zmiany, dla tego niezbędne jest regularne odkwaszanie organizmu (bardzo skuteczny do tego jest Chitosan). Zakwaszenie organizmu i brak wapnia osłabia odporność, zaburza procesy biochemiczne organizmu. Wapń, podwyższając pH, aktywuje limfocyty, podnosi odporność, zapobiega nowotworom, białaczce.

Wapń zmniejsza reakcje alergiczne, reguluje krzepnięcie krwi, zmniejsza kruchość naczyń krwionośnych i zwiększa ich przepuszczalność. Jest niezbędny dla normalnej pracy mięśnia sercowego, obniża ciśnienie krwi. Wspomaga działanie wielu bardzo ważnych enzymów, wpływa na płodność i donoszenie ciąży, pomaga w wyprowadzeniu z organizmu metali ciężkich. Wapń jest podstawowym składnikiem kości, zębów i paznokci, wzmacnia włosy, zapobiega osteoporozie. Jest niezbędny dla normalnego funkcjonowania układu nerwowego - poprawia przekazywanie impulsów nerwowych. Bóle głowy i nieprzyjemne skurcze łydek, za które obwiniamy modny magnez - to często również objawy niedoboru wapnia. Zwiększone zapotrzebowanie na wapń występuje zarówno u młodzieży, zwłaszcza w okresie wzrostu, jak i u osób starszych. Krzywica (zaburzony wzrost i zniekształcenia kości u dzieci) oraz demineralizacja kości (ubytki związków wapnia z kości u dorosłych lub dzieci) są bezpośrednim skutkiem długotrwałych niedoborów wapnia w diecie lub zakwaszenia organizmu. Normalnie u obu płci występuje utrata masy kostnej po 30. roku życia, ale u kobiet ryzyko osteoporozy jest znacznie większe. Mimo że osteoporoza występuje w całym szkielecie, największa utrata masy kostnej dotyczy zazwyczaj kręgosłupa, bioder i żeber. Ponieważ kości te narażone są na największe obciążenia, są podatne na ból, zniekształcenia i pęknięcia.

Deficyt wapnia może prowadzić do różnych schorzeń i patologii fizjologicznych. Na początku pojawia się szybkie męczenie się, zaburzenia snu, nerwowość, depresja, obniżona zdolność do zapamiętywania, częste przeziębienia, alergie. W wieku średnim i starszym występuje osteoporoza, bezsilność, drętwienie i bóle kończyn, bóle i dyskomfort kręgosłupa, przygarbienia, skłonność do złamań, urazów, zwiotczenie mięśni, reumatyzm, osłabienie odporności, nadciśnienie, cukrzyca, zaparcia, choroba kamicowa, choroby naczyń krwionośnych, serca, mózgu, objawy okresu przekwitania, przyspieszenie procesów starzenia się organizmu, apatia, zniechęcenie. Niedobór wapnia powoduje skurcze kończyn, a w ciężkich przypadkach prowadzi do tężyczki i drgawek.

Przy złamaniach osłabionych kości obserwuje się gwałtowne naruszenie równowagi przemiany wapnia w organizmie. W ciągu 4-6 tygodni człowiek traci 1-2% wapnia, co prowadzi do przyspieszenia osteoporozy, a złamania kości długo nie goją się.

Średnio w organizmie człowieka jest około 2,5 kg wapnia (99% w kościach i 1% w tkankach miękkich oraz krwi). 70% suchej masy kości i zębów stanowi hydroksyapatyt (Ca10(PO4)6(OH)2 - sześcioortofosforan diwodorotlenku diesięciowapnia). Hydroksyapatyt w macierzy organicznej kości jest powiązany z innymi elementami i związkami. Są to makroelementy (magnez i fosfor), pierwiastki śladowe (bor, cynk, miedź i selen), aminokwasy, polipeptydy oraz białka (kolagen i białka niekolagenowe). Wszystkie te związki w żywym organizmie biorą udział w regulacji zarówno procesu wzrostu kryształów minerału kostnego, jak również ich dojrzewania i resorpcji.

Dla utrzymania dobrego stanu kości potrzebny jest więc nie tylko związek wapnia, jakim jest hydroksyapatyt, lecz również kolagen, białka niekolagenowe, aminokwasy, magnez, fosfor, bor, cynk, miedź, selen, wit. D3 i K2. Ważny jest też właściwy poziom hormonów: estrogenów, hormonów tarczycy i przytarczyc.

Zdaniem większości uczonych, spożywanie wystarczającej ilości wapnia w okresie dorastania i dojrzewania utrzymuje organizm w dobrym stanie przez długie lata. Ewentualny nadmiar wapnia jest gromadzony przez organizm w częściach końcowych kości w postaci kolczastych krysztalików. Zapasy te są wykorzystywane w okresach, gdy zwiększa się zapotrzebowanie na wapń, czyli podczas dojrzewania, ciąży i karmienia piersią, stresów, zakwaszenia, zmiany pogody itp. Przy braku zapasów organizm pobiera wapń z samych kości i zębów, czego skutkiem są osteoporoza, osteomalacja, łamliwość kości, choroby zębów.

Jednak to niedobór wapnia u ludzi jest zjawiskiem powszechnym. Niestety, badanie poziomu wapnia we krwi absolutnie nie pokazuje jaka jest zawartość wapnia w kościach, ponieważ w surowicy znajduje się mniej niż 1% całego wapnia. Wapń z żywności występuje w różnych związkach chemicznych i jest z trudem przyswajany przez organizm. Dodatkowo jego przyswajanie obniżają napoje gazowane, kawa, cukry i fosforany, znajdujące się w napojach, wędlinach, kiełbasach i żółtych serach. Tylko 20-30% wapnia zawartego w żywności jest przyswajalne przez organizm. Z pożywieniem dostarczamy dziennie tylko około 400 mg wapnia, dlatego też konieczne jest stosowanie biologicznie aktywnych suplementów. Niestety, dostępne na rynku preparaty wapniowe zawierają słabo przyswajalny wapń w postaci nieorganicznych soli wapnia, które w niewielkim stopniu uzupełniają niedobory wapnia w organizmie. W większości preparatów wapń występuje jako nierozpuszczalny węglan wapnia (np. z muszli ostryg, koralowców lub dolomitów), który przyswaja się tylko w 15-20%, a u kobiet w wieku okołomenopauzalnym zaledwie do 4%! Glukonian lub mleczan wapnia przyswajalny jest w 20-30%, cytrynian wapnia około 30-45%, a chelaty aminokwasowe wapnia do 50-60%. Największy problem polega na tym, że te związki nieorganiczne wapnia nie wchłaniają się do kości, lecz odkładają się w woreczku żółciowym lub nerkach w postaci złogów, w stawach i kręgosłupie powodują zwyrodnienia, a w tkankach miękkich i naczyniach krwionośnych prowadzą do ich zwapnienia. Przyspiesza to rozwój miażdżycy, zawałów i udarów.

W produktach wapniowych TIENS wapń występuje w unikalnej formie hydroksyapatytu wapnia, który jest pozyskiwany z kości młodego bydła za pomocą unikalnej patentowanej biotechnologii - hydrolizy enzymolicznej. Badania pokazują, że hydroksyapatyt wapnia jest bardziej efektywny w utrzymaniu masy kostnej oraz zapobieganiu i spowalnianiu jej utraty w porównaniu do tradycyjnych źródeł wapnia, jak węglan wapnia, szczególnie u kobiet po menopauzie oraz u pacjentów z jawną osteoporozą.

Kompleks hydroksyapatytu wapnia pozyskiwany z kości to naturalne źródło łatwo przyswajalnych minerałów i innych elementów będących składnikami zdrowych kości. Preparaty wapniowe TIENS oprócz przyswajalnego w 95% wapnia zawierają inne niezbędne dla kości składniki jak:

  • makroelementy: wapń, magnez i fosfor,
  • pierwiastki śladowe: bor, cynk, miedź i selen,
  • nienaruszone białko (kolagen i białka niekolagenowe) ,
  • kolagen typu 1 - przeważający rodzaj kolagenu zdrowych kości,
  • czynniki wzrostu kości,
  • czynniki organiczne - dostarczają niezbędnych dla kości aminokwasów i glikozaminoglikanów, m.in. chondroityny.

Czynniki wzrostu są naturalnymi substancjami, które stymulują wzrost komórek, podział, gojenie się i różnicowanie. Odgrywają ważną rolę w przebudowie i mineralizacji kości. Wyniki badań naukowych wykazują, że czynniki wzrostu, naturalnie występujące w kościach, przyczyniają się do budowania kości poprzez stymulację powstawania i aktywności osteoblastów.
Tylko preparaty, wyprodukowane z kości młodego bydła za pomocą unikalnej biotechnologii, zachowującej nienaruszoną strukturę wszystkich biologicznie aktywnych substancji i zawierają aktywne czynniki wzrostu. Dzięki temu mają one wyjątkowo wysoką efektywność. Poza tym tylko pozyskiwany z kości hydroksyapatyt jest biodostępny i najbardziej efektywny, ponieważ jest on skomplikowanymi wiązaniami powiązany ze wszystkimi innymi elementami i związkami budującymi kości.
Bardzo ważne jest również to, że preparaty TIENS nie zawierają słabo przyswajalnych nieorganicznych soli wapniowych dzięki czemu nie powodują złogów, zwapnień tkanek i naczyń krwionośnych, prowadzących do zawałów i udarów, zwyrodnienia stawów, kręgosłupa oraz złogów w nerkach i woreczku żółciowym.

Dodatkowo preparat nowej generacji Super Biowapń jest wzbogacony o całą gamę bardzo wartościowych składników naturalnych. Siara (pierwsze mleko) zawiera ponad 250 związków w bardzo wysokim stężeniu. Stężenie tych substancji jest prawie 40-krotnie większe niż w mleku wytwarzanym w okresie późniejszym. Największą wartość wśród nich mają białka takie jak: immunoglobulina, laktoferyna, lizozym i laktoperoksydaza. Wszystkie cztery wykazują silne właściwości przeciwwirusowe, antybakteryjne i przeciwgrzybiczne, dzięki czemu siara bydlęca pozytywnie wpływa na naturalne mechanizmy obronne organizmu.
Stanowi źródło 3 klas przeciwciał IgA, IgG, IgM. Siara bydlęca zawiera przeciwciała przeciwko takim bakteriom jak Escherichia coli, Salmonella, Helicobacter pylori, Streptococcus i Staphylococcus. Substancje w niej zawarte zwalczają wirusa zapalenia wątroby typu B i C, rotawirusa oraz wirusa cytomegalii. Z tego powodu powinny po nią sięgać osoby zmagające się z częstymi infekcjami, zestresowane, przewlekle zmęczone oraz po leczeniu onkologicznym. Laktoferyna ma również właściwości przeciwpasożytnicze i antynowotworowe.

W colostrum można znaleźć ponadto tłuszcze, węglowodany i pochodne kwasów nukleinowych. W skład siary wchodzą też cenne minerały (m.in. wapń, cynk, magnez, potas, selen, siarka, sód, żelazo) oraz witaminy A, D, E, K, B1, B2, B6, B12, PP i C.

Siara zwiększa przyswajanie wapnia oraz stymuluje aktywność osteoblastów – komórek budujących tkankę kostną, co wspomaga prawidłowy wzrost i rozwój kości. Wpływa pozytywnie również na proces gojenia ran i owrzodzeń, usuwając pozostałości procesów zapalnych i zwiększając potencjał regeneracyjny tkanek. Siara zapobiega odkładaniu się w komórkach mózgu nieprawidłowego białka – beta-amyloidu, który prowadzi do obumierania neuronów, demencji i rozwoju choroby Alzheimera. Ponadto kazeina i peptydy pochodzące z siary zapobiegają demineralizacji szkliwa zębów i rozwojowi próchnicy.

Siara bydlęca wspomaga regenerację organizmu po dużym wysiłku fizycznym. Pomaga w leczeniu kontuzji i stymuluje przyrost masy mięśniowej. Usprawnia proces spalania tłuszczu, przez co znacznie podnosi skuteczność kuracji odchudzających. Przyczynia się do prawidłowego działania bariery jelitowej i chroni komórki przed działaniem stresu oksydacyjnego. Zmniejsza ryzyko zachorowania na wrzody żołądka i leczy biegunki.

Następnym składnikiem niezbędnym nie tylko dla gospodarki wapniowo-fosforowej, dobrego stanu układu kostnego, zębów, ale również dla normalnego funkcjonowania całego organizmu, jest witamina D3.
Witamina D – to grupa rozpuszczalnych w tłuszczach steroidowych związków organicznych Najważniejszymi z nich są dwie aktywne formy: D2 (ergokalcyferol) w roślinach i drożdżach oraz D3 (cholekalcyferol) produkowana w organizmach zwierzęcych. Przeprowadzone badania dowiodły większej skuteczności cholekalcyferolu (D3) w zwiększaniu stężenia witaminy D we krwi.
Witaminy D tradycyjnie zalicza się do witamin, jednak spełniają one funkcję prohormonów, ponieważ dopiero w wyniku przekształceń metabolicznych w organizmie powstaje aktywna biologicznie postać, która pełni ważne funkcje regulacyjne we wszystkich tkankach i narządach.
Pobudza ona wchłanianie wapnia i fosforu, dzięki czemu ma ogromny wpływ na prawidłowe kształtowanie się kości oraz na ich odpowiednią gęstość. Chroni zęby przed próchnicą, wzmacnia naturalne mechanizmy obronne organizmu. Wspomaga leczenie chorób autoimmunologicznych poprzez wpływ na komórki szpiku kostnego. Korzystnie działa na układ nerwowy i mięśniowy, regeneruje neurony oraz mikrouszkodzenia mięśni, poprawia ich pracę, wpływa na zwiększenie masy mięśniowej. Witamina D może zapobiegać nadciśnieniu, chorobom serca, alergii, anemii, cukrzycy oraz nowotworom. Bardzo ważne jest by organizm został zaopatrzony w odpowiednią dawkę witaminy D, ponieważ zarówno jej nadmiar jak i niedobór mają negatywny wpływ na zdrowie człowieka.
Szacuje się, że stałe przyjmowanie dobrze przyswajalnego wapnia, fosforu i witaminy D3 w odpowiednich proporcjach redukuje ryzyko złamań kości nawet o 40%.
Lekarze często zalecają kobietom w ciąży stosowanie witaminy D3, ponieważ poza kwasem foliowym, wapniem i żelazem ma ona duże znaczenie dla prawidłowego rozwoju dziecka. Dotyczy to również kobiet, które zaczynają swoje starania o dziecko. Niski poziom witaminy D u ciężarnej kobiety zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy ciążowej, a dziecko bywa bardziej podatne na złamania kości, choroby autoimmunologiczne, metaboliczne i naczyniowe oraz może być narażone na większe ryzyko wystąpienia zaburzeń autystycznych.
Witamina D ma działanie immunomodulujące i przeciwbakteryjne, może zmniejszać ryzyko zachorowania na grypę. Sezonowa zmienność zawartości witaminy D w organizmie (spowodowana zmiennością nasłonecznienia w różnych porach roku) wiąże się także, według tych badań, z sezonowością zakażeń na tę chorobę.
Badania również pokazują że witamina D zapobiega powstawaniu komórek nowotworowych oraz wpływa na angiogenezę (tworzenie się nowych naczyń krwionośnych w rosnących guzach). Odpowiedni poziom witaminy D w organizmie może nie tylko hamować namnażanie komórek nowotworowych, ale również przyspieszyć ich śmierć (apoptozę).
Ostatnio udowodniono, że witamina D w połączeniu z wapniem skutecznie chroni przed zawałem serca, udarem, czy chorobą wieńcową ponieważ zapobiega spadkowi „dobrego” cholesterolu HDL poprzez utrzymanie białka wchodzącego w skład HDL oraz znacząco zmniejsza poziom stresu oksydacyjnego w układzie sercowo-naczyniowym. Wyniki badań pokazały, że witamina D3 jest silnym stymulatorem wydzielania tlenku azotu (NO), który jest ważny dla regulacji przepływu krwi i zapobiegania tworzenia się skrzepów w układzie sercowo-naczyniowym. Jony wapniowe również mają wpływ na powstawanie NO, ponieważ ich wysokie stężenie odpowiada za aktywację katalizatora tej reakcji – enzymu syntazy tlenku azotu (NOS). W stanach patologicznych i przy niedoborach jonów wapnia lub witaminy D wytwarzanie tlenku azotu zmniejsza się, co zwiększa skurcze naczyń.
Badania wykazały także, że poziom witaminy D ma wpływ na poziom cukru we krwi. Im poziom witaminy D jest niższy, tym poziom cukru jest wyższy. Działa ona stymulująco na wydzielanie insuliny, utrzymuje prawidłowe stężenie glukozy we krwi, co pomaga zapobiec cukrzycy typu 2. Optymalny poziom cukru we krwi jest szczególnie ważny dla diabetyków, ponieważ istnieje zagrożenie pojawiania się komplikacji cukrzycowych, takich jak choroby układu krążenia, nerek i oczu.
Awitaminoza D grozi więc krzywicą u dzieci, rozmiękaniem kości (osteomalacja) i osteoporozą u dorosłych, złamaniami, skrzywieniami i zwyrodnieniami układu kostnego, zniekształceniami sylwetki, złym funkcjonowaniem układu nerwowego i mięśniowego, zapaleniem spojówek, stanami zapalnymi skóry, osłabieniem organizmu i zmniejszeniem odporności, pogorszeniem słuchu, osłabieniem i wypadaniem zębów oraz zwiększa ryzyko chorób autoimmunologicznych, zwłaszcza cukrzycy typu I, choroby Leśniowskiego-Crohna, raka pęcherza moczowego, piersi, jelita grubego, okrężnicy i jajnika. Osoby z chorobą Alzheimera, Parkinsona i stwardnieniem rozsianym mają niższe stężenie witaminy D w surowicy.
Jednak, według najnowszych spostrzeżeń naukowców, bez odpowiedniego poziomu magnezu w organizmie witamina D nie jest wystarczająco wchłaniana oraz aktywowana i staje się mniej użyteczna. Na łamach „Journal of American Osteopathic Association” w 2018 roku ukazał się artykuł, w którym naukowcy przekonują o tym, że magnez dodatkowo chroni nas przed osteoporozą, przyczyną której jest niski poziom witaminy D.
Składniki odżywcze zwykle działają w skoordynowany sposób w organizmie. Wchłanianie jelitowe, a następnie metabolizm danej substancji do pewnego stopnia zależy od dostępności innych składników odżywczych. Magnez i witamina D - to dwa składniki, które są niezbędne do fizjologicznych funkcji różnych narządów. Witamina D w organizmie musi zostać przekształcona w formę aktywną przed pełnieniem funkcji biologicznych. Etapy konwersji witaminy D są zależne od biodostępności magnezu. Wydaje się, że wszystkie enzymy, metabolizujące witaminę D, wymagają magnezu, który działa jako kofaktor w reakcjach enzymatycznych w wątrobie i nerkach. Więc poziom aktywnej witaminy D w organizmie jest bezpośrednio zależny od ilości magnezu. Dlatego konieczne jest spożywanie odpowiedniej ilość magnezu, aby uzyskać optymalne korzyści z witaminy D.

I odwrotnie - doniesiono, że 1,25 (OH) 2D (aktywna forma witaminy D) może stymulować wchłanianie magnezu w jelitach. Wpływ suplementacji witaminy D na poziomy magnezu we krwi badano u pacjentów z cukrzycą typu 2. Stwierdzono znaczny wzrost poziomu magnezu w surowicy po spożyciu suplementów witaminy D3 (2000 jm /d) przez 6 miesięcy.
Spożywanie magnezu zgodnie z normą RDA może być bardziej skuteczne w zapobieganiu przerzedzeniu kości niż suplementowanie witaminy D, ponieważ magnez nasila działanie witaminy D, zwiększając jej wchłanianie i aktywację. W kościach magnez osiada na powierzchni kryształów hydroksyapatytu w celu określenia ich wielkości. Przy niedoborze magnezu kryształy w kościach są większe i mogą tworzyć kruche kości, podatne na złamania. Oprócz mineralizacji szkieletu magnez pomaga również w proliferacji osteoblastów, a jego niedobór zaburza tworzenie się kości. Stwierdzono pozytywny związek między spożywaniem magnezu w diecie a gęstością kości.
Magnez jest czwartym pod względem ilości minerałem w organizmie człowieka po wapniu, potasie i sodu. Aktywuje on ponad 600 enzymów i wpływa na pozakomórkowy poziom wapnia. Jest niezbędny dla stabilności funkcji i naprawy komórek, syntezy RNA i DNA, a także utrzymania statusu antyoksydacyjnego komórki. Magnez jest potrzebny dla normalnego funkcjonowania serca - pomaga ustabilizować rytm serca, regulować ciśnienie krwi i odgrywa ważną rolę w zapobieganiu nieprawidłowemu krzepnięciu krwi. Badania wykazały, że magnez jest bardzo skuteczny w zmniejszaniu częstotliwości zawałów serca i udarów mózgu, pomaga w regulacji poziomu cukru we krwi.
Magnez może poprawić jakość snu i zapobiegać migrenom. Jest ważny dla utrzymania funkcji nerwów, mięśni i układu odpornościowego - odgrywa istotną rolę w immunoregulacji organizmu. Ma duże znaczenie dla immunokompetencji oraz odporności naturalnej i adaptacyjnej, częściowo poprzez wpływ na aktywność metabolitów witaminy D.

Około 40% całkowitej zawartości magnezu w organizmie jest wewnątrz komórek, prawie 60% w kościach i zębach, a mniej niż 1% w płynach pozakomórkowych. Tylko około 0,3% całkowitego magnezu w organizmie znajduje się w surowicy, dlatego stężenie magnezu we krwi nie pokazuje jego ilości w ciele i jest słabym wskaźnikiem wewnątrzkomórkowej zawartości magnezu. Nawet jeśli zawartość szkieletowego lub wewnątrzkomórkowego magnezu w tkankach miękkich zostanie wyczerpana, poziom magnezu we krwi może pozostawać w normalnym zakresie ze względu na ścisłą kontrolę homeostatyczną. Znaczne obniżenie zawartości magnezu w tkankach i kościach przy normalnym poziomie w surowicy określono jako chroniczny utajony deficyt magnezu.
Jeszcze do niedawna uważano, że prawidłowy stan układu kostnego zależy głównie od spożycia wapnia i witaminy D. Obecnie wiadomo, że rola witaminy K2 jest równorzędna z rolą witaminy D w utrzymaniu prawidłowego stanu kośćca. Witamina K2 to grupa związków określanych wspólnym mianem "menachinonów" lub skrótem "MK-n". Na szczególną uwagę zasługuje witamina K2 w postaci MK-7 (menachinon-7). Jak wynika z badań, jedynie ta forma ma dostatecznie długi okres półtrwania i jest jedynym potwierdzonym klinicznie czynnikiem wspomagający utrzymanie prawidłowego stanu układu krążenia i stanu fizjologicznego kości. 

Od witaminy K2 jest zależne funkcjonowanie osteokalcyny - białka syntezowanego w komórkach odpowiedzialnych za tworzenie się kości (osteoblastach). Jej zadaniem jest dostarczanie i wiązanie w kościach wapnia. Przy niedoborze witaminy K2 osteoklacyna jest nieaktywna, co może być przyczyną zmniejszenia gęstości kości i prowadzić do osteoporozy, a co za tym idzie - do zwiększonego ryzyka złamań. Zależność między zdrowymi kośćmi a witaminą K2 udowodniono w wielu badaniach naukowych. Na przykład, badacze z University of Maastricht w Holandii, wykazali, że witamina K2 jest niezbędna dla utrzymania odpowiedniej wytrzymałości kości u kobiet po menopauzie oraz wpływa na poprawę zawartości mineralnej kości i grubość szyjki kości udowej. Natomiast naukowcy z University of York w Anglii zrobili analizę siedmiu prób klinicznych w których badano złamania kości. Stwierdzono, że witamina K2 zmniejsza częstotliwość złamań kręgosłupa o 60%, złamań szyjki kości udowej o 77% i reszty kości o 81%.

Stosowanie samej witaminy D, stymulującej wchłanianie wapnia, jest niebezpieczne również dlatego, że zamiast trafiać do kości, wapń może się odkładać w tkankach miękkich, stawach czy tętnicach. Utrata elastyczności naczyń krwionośnych na skutek odkładania w nich soli wapniowych jest jedną z przyczyn rozwoju chorób układu krążenia, a w konsekwencji - nadciśnienia, zatorów i zawałów. Rozwiązaniem tego problemu jest stosowanie witaminy K2, która - zdaniem niektórych naukowców - w przyszłości może być używana w celu zapobiegania lub leczenia zwapnienia naczyń, zwłaszcza u osób z podwyższonym ryzykiem.

W jaki sposób witamina K2 zapobiega zwapnieniu naczyń krwionośnych? W surowicy krwi występuje białko MGP (Matrix Gla Protein), które wiąże sole wapniowo-fosforanowe, dzięki czemu nie pozwala na gromadzenie ich w naczyniach. Jego funkcjonowanie jest zależne od witaminy K2 - przy jej niedoborze białko MGP jest nieaktywne i nie może hamować procesu zwapnienia tkanek miękkich, w tym naczyń.

Witamina K2 reguluje homeostazę wapnia, ułatwia mineralizację kości, hamuje zwapnienie ścian naczyń, wspiera integralność śródbłonka, bierze udział w kontroli wzrostu komórek i odnowie tkanek oraz ma działanie przeciwnowotworowe. Badania potwierdziły wpływ witaminy K2 na pewne typy nowotworów. Wykazano, że zwiększa ona szansę przeżycia pacjentów z rakiem wątroby. Mężczyźni którzy spożywają najwięcej witaminy K2 mają niższe ryzyko zaawansowanego raka prostaty i raka płuc.

Witamina K2 jest związkiem tworzonym głównie przez bakterie fermentacyjne w naturalnych kiszonkach. Najwięcej witaminy K2 MK-7 zawiera popularna w Japonii kiszona soja – natto. Witamina K2 wytwarzana jest również przez drobnoustroje jelita czczego i jelita krętego ludzi i zwierząt. Wydaje się, że właśnie ta pula menachinonów zapobiega w znacznym stopniu powstawaniu niedoborów. U dorosłych stwierdza się stany niedoboru witaminy K2 po antybiotykoterapii, która wyniszcza mikrobiotę jelitową. Obecnie większość ludzi ma dysbiozę w skutek złej diety, stosowania dużej ilości antybiotyków, leków przeciwbólowych, osłonowych i toksyn zawartych w żywności. Odbudowa mikroflory jelitowej ma zasadnicze znaczenie dla dobrej przyswajalności składników odżywczych, produkcji witamin B grupy i witaminy K2 oraz neuromediatorów w jelicie, normalnego funkcjonowania układu nerwowego, odpornościowego i dobrego stanu całego organizmu.

Super Biowapń Tiens zawiera również błonnik owsiany oraz prebiotyki - inulinę i izomalto-oligosacharydy. Składniki te bardzo korzystnie wpływają na zdrowie przewodu pokarmowego, odbudowę mikroflory jelitowej i przyswajanie substancji odżywczych. Przeciwdziałają występowaniu zapaleń i raka przewodu pokarmowego, zapobiegają chorobie niedokrwiennej serca, wzmacniają układ immunologiczny.
Jeszcze jednym wartościowym składnikiem preparatu jest hydrolizowany kolagen rybi typu I. Kolagen rybi ze względu na mniejsze rozmiary ciasteczek (w porównaniu do bydlęcego lub wieprzowego) charakteryzuje się najlepszą absorbcją i biodostępnością. Poza tym, kolagen rybi jest najczystszą formą kolagenu dostępnego na rynku.

Kolagen stanowi ponad 30% składu białkowego organizmu. Jest obecny niemal we wszystkich tkankach. Największe znaczenie ma kolagen typu I. To właśnie on stanowi 90% wszystkich białek kolagenowych w ludzkim ciele. Jest budulcem skóry, kości, ścięgien oraz wiązadeł. 22% masy kostnej - to kolagen i białka niekolagenowe, dla tego połączenie składników mineralnych z kolagenem jest idealne dla zapewnienia prawidłowej struktury kości.

Kolagen jest syntetyzowany w organizmie człowieka, jednak z wiekiem zdolność do syntezy tego białka maleje. Od 25 roku życia więcej kolagenu jest degradowane niż syntetyzowane. To prowadzi do zmniejszenia się ilości kolagenu w organizmie i osłabienia tkanki łącznej, co zaburza procesy regeneracji tkanek, osłabia ich strukturę oraz przyspiesza starzenie się organizmu. Na niszczenie kolagenu dodatkowo wpływają niektóre choroby oraz wzmożona aktywność fizyczna. To może objawiać się później zaburzeniami ruchu, sztywnieniem stawów, bólami kręgosłupa. Przyjmowanie naturalnego kolagenu może mieć zbawienny wpływ podczas wszelkiego rodzaju urazów, złamań, a także w przypadku osteoporozy i chorób reumatoidalnych.

Wynika z powyższego że utrzymywanie mocnych kości, elastycznych tętnic i sprawnie działającego układu odpornościowego oraz wielu innych funkcji w organizmie wiąże się z jednoznacznym spożywaniem odpowiedniej ilość dobrze przyswajalnego wapnia, witamin D3 i K2, magnezu i kolagenu. Wszystkie te składniki w najlepszej przyswajalnej formie i odpowiednich proporcjach są połączone w unikatowym produkcie Super Biowapń Tiens. Preparat został dodatkowo wzbogacony o takie bardzo wartościowe składniki jak siara, inulina czy izomalto-oligosacharydy, które jeszcze wzmacniają przyswajanie i działanie składników aktywnych. Ten produkt nowej generacji jest nieoceniony dla profilaktyki jak również leczenia schorzeń układu kostno-stawowego, sercowo-naczyniowego, odpornościowego oraz całego organizmu.

Produkt zawiera naturalne kakao, mleczko kokosowe i naturalny słodzik ze stewii, zapewniające doskonały smak, który pokochacie!

SKŁAD:

  • łatwo przyswajalny kompleks wapnia z kości cielęcych - hydroksyapatyt,
  • tlenek magnezu z soli morskiej,
  • witamina D3,
  • witamina K2 MK-7,
  • hydrolizowany kolagen rybi,
  • siara bydlęca,
  • inulina z cykorii,
  • izomalto-oligosacharydy,
  • odtłuszczone mleko w proszku,
  • kakao w proszku,
  • mleczko kokosowe w proszku
  • fruktoza, glikozydy stewiowe.

DZIAŁANIE:

  • wzmacnia i regeneruje kości i stawy,
  • zapobiega osteoporozie,
  • wzmacnia zęby, zapobiega próchnicy i paradontozie,
  • odkwasza organizm, dzięki czemu zwiększa odporność i zapobiega nowotworom,
  • reguluje pracę układu immunologicznego, zmniejsza reakcje alergiczne,
  • przeciwdziała zwapnieniu naczyń krwionośnych,
  • zmniejsza kruchość naczyń,
  • obniża ciśnienie krwi,
  • reguluje krzepliwość krwi,
  • reguluje pracę układu nerwowego,
  • znacznie przyspiesza regenerację złamań i urazów,
  • ma korzystne działanie na płodność i donoszenie ciąży,
  • pomaga w usuwaniu z organizmu metali ciężkich.

STOSOWANIE:

  • osteopenia, osteoporoza (dla kobiet po menopauzie zalecany razem z Kangli),
  • złamania kości, urazy,
  • choroby kości i stawów,
  • choroby kręgosłupa, dyskopatie,
  • profilaktyka paradontozy i próchnicy zębów,
  • zaburzenia krzepliwości krwi,
  • choroby autoimmunologiczne: RZS, toczeń, łuszczyca, itd.,
  • choroby skóry, alergie,
  • osłabienie odporności, infekcje, stany zapalne,
  • choroby serca, miażdżyca tętnic, nadciśnienie, migrena,
  • bóle, skurcze, słabość mięśni,
  • choroby układu nerwowego: choroba Parkinsona, Alzheimera, SM, neuralgie,
  • nerwica, bezsenność, zaburzenia pamięci i koncentracji,
  • niedoczynność przytarczyc,
  • jako środek ogólnie wzmacniający.

PRZECIWWSKAZANIA:

Nie stwierdzono.

DAWKOWANIE:

1 miarkę (10 g) proszku rozpuścić w 100-150 ml ciepłej wody (ok. 40 st. C) lub wymieszać z jedzeniem – jogurtem, białym serem. Spożywać 1 raz dzienne, najkorzystniej o godz. 17.00-19.00.
Nie rozpuszczać w kawie i herbacie, nie popijać herbatą – utrudnia przyswajanie i zmniejsza działanie.


CZAS KURACJI:

W celach profilaktycznych 1-2 miesiące codziennie, po tym 1/2 miarki dziennie lub 1 miarkę co 3-4 dni.
Przy osteopenii 3-4 miesiące codziennie, po tym 1/2 miarki dziennie lub 1 miarkę co 2-3 dni.
Przy osteoporozie 4-6 miesięcy codziennie, po tym 1/2 miarki dziennie lub 1 miarkę co 2 dni.
Przy złamaniach kości – 2 miarki dziennie przez 1 miesiąc.

 

W przypadku konkretnych schorzeń skonsultuj się z lekarzem.

 

Kości człowieka ulegają nieustannym procesom resorpcji i przebudowy. Dzięki temu ich właściwości mechaniczne są stale dopasowywane i utrzymywane. W procesie tym biorą udział komórki tkanki kostnej – osteoblasty, osteocyty i osteoklasty. Zadaniem osteoblastów jest produkcja składników macierzy pozakomórkowej tkanki kostnej: kolagenu typu I i proteoglikanów. Osteoblasty biorą też udział w mineralizacji kości poprzez wytwarzanie białek budujących macierz. W macierzy kostnej następnie odkładają się kryształy hydroksyapatyku wapnia. Osteocyty są dojrzałymi komórkami tkanki kostnej, powstającymi z osteoblastów. Można powiedzieć, że są to osteoblasty otoczone zmineralizowaną macierzą pozakomórkową. Funkcją osteocytów jest przede wszystkim wymiana substancji odżywczych i metabolitów. Zmineralizowana macierz pozakomórkowa uniemożliwia transport substancji odżywczych poprzez dyfuzję, dlatego składniki są przekazywane między komórkami poprzez wypustki cytoplazmatyczne poczynając od osteocytów, które są w bezpośrednim kontakcie z naczyniami krwionośnymi. Tak zorganizowany szereg osteocytów liczy zwykle około 15 komórek. Łączność i przekazywanie substancji między osteocytami zachodzi intensywnie w młodej tkance kostnej, natomiast z wiekiem spada nasilenie tych procesów. Podstawową funkcją osteoklastów jest resorpcja kości, która zapewnia odpowiednie modelowanie i utrzymanie właściwej wytrzymałości mechanicznej kości. Na hamowanie aktywności osteoklastów wpływa np. kalcytonina. Jej wydzielanie przez komórki tarczycy jest stymulowane przez estrogeny, dlatego też zmniejszenie ich stężenia w wieku pomenopauzalnym prowadzi do zbyt dużej aktywności osteoklastów i wiążącej się z tym osteoporozy.

Składniki białkowe kości zostały zidentyfikowane jako czynniki wzrostu - insulinopodobne czynniki wzrostu IGF1, IGF2 oraz transformujący czynnik wzrostu TGFß. Czynniki wzrostu są naturalnymi substancjami, które stymulują wzrost komórek, podział, gojenie się i różnicowanie. Odgrywają ważną rolę w przebudowie i mineralizacji kości. Wyniki badań naukowych wykazują, że czynniki wzrostu, naturalnie występujące w kościach, przyczyniają się do budowania kości poprzez stymulację powstawania i aktywności osteoblastów.

Tylko preparaty, wyprodukowane z kości młodego bydła za pomocą unikalnej biotechnologii, zachowującej nienaruszoną strukturę wszystkich biologicznie aktywnych substancji, zawierają aktywne czynniki wzrostu. Dzięki temu mają one wyjątkowo wysoką efektywność. Poza tym tylko pozyskiwany z kości hydroksyapatyt jest biodostępny i najbardziej efektywny, ponieważ jest on skomplikowanymi wiązaniami powiązany z innymi elementami i związkami takimi jak magnez, fosfor, bor, cynk, miedź, selen, aminokwasy, polipeptydy oraz białka (kolagen i białka niekolagenowe). Tym preparaty TIENS różnią się od innych produktów zawierających syntetyczny hydroksyapatyt.

Kilka faktów o badaniach i próbach syntezowania związków najbardziej zbliżonych do naturalnych:

Hydroksyapatyty są obecnie obiektami dużego zainteresowania naukowców i inżynierów przygotowujących biomateriały mające zastosowanie w medycynie i farmacji ze względu na ich korzystne właściwości biomechaniczne, wysoką biozgodność z tkanką kostną, osteokondukcyjność oraz powolną biodegradację w warunkach in vivo. Jednak jest pewien problem w zastosowaniu syntetycznego związku. Hydroksyapatyt w żywym organizmie jako podstawowy składnik tkanek twardych - kości i zębów - występuje w postaci niestechiometrycznej (z licznymi substytucjami i defektami w sieci krystalicznej). Syntetyczny hydroksyapatyt nie ma takich właściwości, dla tego jednym z popularnych kierunków badań naukowych jest modyfikacja ich struktury cząsteczkami różnych związków bioorganicznych, występujących w macierzy organicznej tkanek twardych. Są to między innymi: aminokwasy biogenne, kwasy organiczne o małej masie cząsteczkowej, polipeptydy oraz białka (kolagen i białka niekolagenowe). Wszystkie te związki w warunkach in vivo biorą udział w regulacji zarówno procesu wzrostu kryształów minerału kostnego, jak również ich dojrzewania i resorpcji. Zakłada się, że modyfikowane biomateriały apatytowe będą wykazywać lepszą biozgodność w stosunku do hydroksyapatytu niemodyfikowanego. Modyfikacja gotowego wcześniej zsyntetyzowanego czystego hydroksyapatytu polegać może tylko i wyłącznie na wykorzystaniu procesu adsorpcji na powierzchni kryształów. Z kolei efekt wbudowania do kryształu możliwy jest wyłącznie czasie syntezy proszku hydroksyapatytowego de novo w obecności aminokwasu. Oba zjawiska są w rzeczywistości na poziomie molekularnym dość złożonymi procesami.

(Źródło: „SYNTEZA I BADANIA STRUKTURALNE HYDROKSYAPATYTÓW WAPNIOWYCH MODYFIKOWANYCH AMINOKWASAMI”- Biuletyn Wydziału Farmaceutycznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. 2013.

W ostatnich latach siara (colostrum) cieszy się wielkim zainteresowaniem naukowców. Badania wykazują wysoką skuteczność laktoferyny w regulacji aktywności osteoblastów i budowie kości.
Wieloma badaniami jest udowodniona wysoka przeciwwirusowa, antybakteryjna i przeciwgrzybiczna efektywność siary. Największą aktywność wykazują szeroko przebadane główne białka: immunoglobulina, laktoferyna, lizozym i laktoperoksydaza.

Siara stanowi źródło 3 klas przeciwciał IgA, IgG, IgM przeciwko takim bakteriom jak Escherichia coli, Salmonella, Helicobacter pylori, Streptococcus i Staphylococcus. Badania wykazują wysoką skuteczność w zwalczaniu wirusa grypy, zapalenia wątroby typu B i C, rotavirusa oraz wirusa cytomegalii. Badania przeprowadzone z udziałem sportowców wykazały mniejszą zachorowalność na infekcje górnych dróg oddechowych u osób suplementowanych produktami z colostrum.

Udowodniono również efektywność siary w ochronie i regeneracji śluzówki przewodu pokarmowego. U osób stosujących niesterydowe leki przeciwzapalne i suplementowanych siarą odnotowano mniejsze uszkodzenia śluzówek jelita. Siara bydlęca zmniejsza ekspresję cytokin prozapalnych w śluzówkach jelita. Laktoferyna ma również właściwości przeciwpasożytnicze.

Naukowcy badali efekty antynowotworowe laktoferyny. Z badań wynika, że zwalcza ona komórki nowotworowe włókniakomięsaka MethA, czerniaka B16F10 i raka okrężnicy C26 oraz wywodzące się z nich nowotwory in vivo. Hamuje angiogenezę w obrębie guzów nowotworowych i proliferację komórek nowotworowych.

Witamina D jest hormonem, który oddziałuje na receptory wewnątrzjądrowe, powodując zmiany transkrypcyjne w wielu typach komórek, w tym w jelitach, kościach, piersi, prostacie, mózgu, mięśniach szkieletowych i układzie odpornościowym. Nieadekwatność witaminy D jest szeroko rozpowszechniona i prowadzi do klasycznych chorób demineralizacji kości, a także do ostatnio rozpoznanych problemów, takich jak niespecyficzny ból i niezapalna miopatia szkieletowa, które mogą zakłócać sen i bezpośrednio powodować upośledzenie w ciągu dnia. Pojawiające się dowody wskazują, że niski poziom witaminy D zwiększa ryzyko chorób autoimmunologicznych, przewlekłego nieżytu nosa, przerostu migdałków, chorób sercowo-naczyniowych i cukrzycy. To są skutki zmienionej immunomodulacji, zwiększonej skłonności do infekcji i zwiększonych poziomów substancji zapalnych, takich jak czynnik martwicy nowotworów alfa (TNF-α), interleukina (IL) -1 i prostaglandyna D2 (PD2 ). Ostatnie raporty sugerują rolę nieodpowiedniego poziomu witaminy D w rozwoju objawów upośledzenia pobudki powszechnie związanych z zaburzeniami snu. Utrzymujący się niedobór witaminy D może również zwiększać ryzyko obturacyjnego bezdechu sennego, przerostu gruczołu krokowego, miopatii mięśni dróg oddechowych .
W 2015 r. M. Michalska-Kasiczak z Uniwersytetu Medycznego w Łodzi razem z międzynarodową grupą naukowców przeprowadzili wyczerpującą analizę 7 wyników badań z udziałem 2420 pacjentów leczonych statynami, podzielonych na podgrupy pacjentów z (666 osób) lub bez (1754) bólu mięśni. Stężenia witaminy D w osoczu w podgrupach objawowej i bezobjawowej wynosiły odpowiednio 28,4 ± 13,80ng / ml i 34,86 ± 11,63ng / ml. Połączenie danych z indywidualnych badań obserwacyjnych wykazało, że stężenia witaminy D w osoczu były znacznie niższe u pacjentów z bólami mięśniowymi związanymi ze statynami w porównaniu z pacjentami nie wykazującymi tego działania niepożądanego. Ta metaanaliza dostarcza dowodów, że niskie poziomy witaminy D są związane z bólem mięśni u pacjentów leczonych statynami.
Witamina D ma działanie immunomodulujące i pośrednio przeciwbakteryjne. Aktywuje ona geny kodujące peptydy przeciwbakteryjne o cechach naturalnych antybiotyków - katelicydynę i β-defensynę 2. Katelicydyna wykazuje aktywność biologiczną przeciw wielu bakteriom.

Badania pokazują że witamina D ma działanie antyproliferacyjne - zapobiega powstawaniu komórek nowotworowych, przyspiesza apoptozę oraz wpływa na angiogenezę. Według badań przeprowadzonych na 17 tys. osób wyższy poziom witaminy D koreluje z niższym ryzykiem zachorowania na niektóre rodzaje raka. Inna analiza 18 wyników badań, w których łącznie uczestniczyło 57 tys. ludzi, wykazała, że wśród przyjmujący witaminę D w średniej dawce 528 j.m., śmiertelność spadła o 7%.

Najnowsze badania przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Ohio sugerują, że witamina D3 może pomóc w regeneracji uszkodzeń układu sercowo-naczyniowego, które powstały w wyniku nadciśnienia, miażdżycy i cukrzycy, a także zmniejszyć ryzyko zawału serca. Wyniki badań opublikowano na łamach „International Journal of Nanomedicine". Suplementacja witaminą D3 i wapniem moduluje aktywność cytokin i stan zapalny w przewlekłej niewydolności serca.

Magnez jest niezbędnym kofaktorem do syntezy witaminy D w organizmie, a aktywowana witamina D może z kolei zwiększać wchłanianie magnezu w jelitach, a zatem może tworzyć pętlę sprzężenia zwrotnego w celu utrzymania homeostazy. Rozregulowanie jednego z tych składników odżywczych może być związane z różnymi zaburzeniami, w tym deformacjami szkieletu, zaburzeniami neurologicznymi, sercowo-naczyniowymi i zespołem metabolicznym.

Badania sugerują, że magnez może wpływać na syntezę PTH i liczbę receptorów witaminy D, dlatego niedobór magnezu może prowadzić do zmniejszonej syntezy i wydzielania PTH oraz zmniejszonej liczby dostępnych receptorów witaminy D w komórkach docelowych. Jedno badanie wykazało, że znaczny wzrost w surowicy 25 (OH) D został osiągnięty tylko wtedy, gdy razem z witaminą D podawano magnez.
W nowym randomizowanym, kontrolowanym badaniu opublikowanym w czasopiśmie „American Journal of Clinical Nutrition” naukowcy zbadali związek między poziomem magnezu i witaminy D a jego wpływem na choroby. Badaniami objęto 180 uczestników biorących udział w programie spersonalizowanej profilaktyki raka jelita grubego (PPCCT) jako narażeni na ryzyko rozwoju raka jelita grubego. Uczestnicy zostali podzieleni na dwie grupy. Pierwsza połowa była leczona różnymi dawkami suplementów magnezowych dostosowanych do ich podstawowego spożycia magnezu w diecie, podczas gdy druga połowa otrzymywała placebo identyczne z kapsułkami magnezu. Naukowcy mierzyli różne poziomy metabolitów witaminy D we krwi podczas leczenia. Wyniki pokazały, że suplementy magnezu wchodziły w interakcje z witaminą D krążącą we krwi, zwiększając poziom aktywnej witaminy D, gdy poziom witaminy D był niski. Gdy poziom witaminy D był już wysoki, suplementy magnezu obniżały poziom aktywnej witaminy D. Uważa się, że było to spowodowane wpływem magnezu na enzymy zaangażowane w produkcję witaminy D w organizmie.

Badanie to wykazało zdolność magnezu do regulowania aktywnej witaminy D w taki sposób, że może on zwiększać poziom aktywnej witaminy D we krwi, gdy jest niedostateczny i zmniejszać, gdy jest za duży, zapobiegając niedoborom witaminy D lub toksyczności w zależności od sytuacji. Sugeruje to, że poziom aktywnej witaminy D w organizmie jest bezpośrednio zależny od ilości magnezu. Naukowcy doszli do wniosku, że magnez odgrywa znaczącą rolę w optymalizacji poziomu witaminy D i może pomóc w zapobieganiu chorobom związanym z jej niewłaściwym stężeniem.

Potencjalne powiązania 25 (OH) D w surowicy ze śmiertelnością, szczególnie z powodu chorób sercowo-naczyniowych i raka jelita grubego, zostały zmodyfikowane pod względem spożycia magnezu, a odwrotne powiązania stwierdzono przede wszystkim wśród osób, których spożycie magnezu było powyżej średniej normy. Chociaż większość badań dotyczących leczenia i zapobiegania osteoporozie koncentrowała się wokół zwiększonego spożycia wapnia i witaminy D, jedno badanie wykazało, że osoby, które spożywały najwyższą ilość magnezu (420 mg u mężczyzn i 320 mg u kobiet) miały większa gęstość kości i niższe ryzyko osteoporozy.

Utrata elastyczności naczyń krwionośnych na skutek odkładania w nich soli wapniowych jest jedną z przyczyn rozwoju chorób układu krążenia. W ścianach naczyń zidentyfikowano szereg białek charakterystycznych dla tkanki kostnej i chrzęstnej takich jak: osteokalcyna, MGP (Matrix Gla Protein), osteonektyna czy osteopontyna, co by wskazywało, że jest to proces podobny do procesu uwapnienia kości. Wydaje się, że w procesie tym główną rolę odgrywają komórki mięśni gładkich naczyń, odpowiadające za syntezę zależnego od witaminy K białka MGP. MGP hamuje procesy zwapnienia, a ograniczenie ekspresji tego białka, spowodowane niedoborem witaminy K2, prowadzi do szybkiego zwapnienia tkanek miękkich, w tym naczyń krwionośnych.

Do białek zależnych od witaminy K należy również osteokalcyna, syntezowana w komórkach kościotwórczych, czyli osteoblastach. Jej funckja polega na dostarczaniu jonów wapnia oraz wiązaniu go z matrycą hydroksyapatytu. Największe powinowactwo do jonów wapnia wykazuje jednak karboksylowana forma osteokalcyny posiadająca 3 reszty kwasu gamma karboksyglutaminowego. W postaci nieukarboksylowanej osteoklacyna pozostaje nieaktywna i niezdolna do wbudowywania minerałów w tkankę kostną, w rezultacie czego dochodzi do zmniejszenia masy kostnej i wzrostu podatności na złamania. W przypadku niedoboru witaminy K proces γ-karboksylacji jest niewydajny, a produkowane białko nie może przyłączyć wapnia. Z każdym rokiem przybywa danych potwierdzających zależność między niedoborem witaminy K a związaną z wiekiem utratą masy kostnej.
Działanie przeciwnowotworowe witaminy K2 wykazano in vitro z zastosowaniem komórek nowotworu sutka, wątroby, jelita grubego, żołądka, płuc i wielu innych. Przypuszcza się, że zahamowanie proliferacji tych komórek związane jest z zahamowaniem cyklu komórkowego na granicy faz G0/G1 i stymulacją apoptozy. Stopień zahamowania proliferacji był różny w zależności czy zastosowano filochinon (K1), menachinon (K2) czy menadion (K3), jak również zależny od rodzaju użytych linii komórkowych. Pierwsze pilotowe badania kliniczne przeprowadzone w Japonii wskazują, że zastosowanie witaminy K2 obok standardowej terapii w przypadku nowotworu wątroby istotnie zwiększa przeżywalność chorych w odniesieniu do grupy kontrolnej. Inne badanie wykazało, że witamina K2 może hamować nawroty raka wątroby po operacji.

Badanie obserwacyjne wykonane przez naukowców z German Cancer Research Center na 11 000 mężczyzn wykazało, że wysokie spożycie witaminy K2 jest związane z obniżeniem ryzyka raka prostaty, podczas gdy witamina K1 nie miała na to wpływu. W innym badaniu ustalono, że wysoki poziom nieukarboksylowanej osteoklacyny w surowicy, wskazujący na niskie spożycie witaminy K2 w diecie, może być wskaźnikiem zwiększonego ryzyka raka prostaty o wysokim stopniu zaawansowania. Kolejne badanie niemieckich naukowców pokazuje, że wyższe spożycie menachinonów (witaminy K2), wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem incydentów raka i obniżeniem śmiertelności. Zmniejszenie ryzyka raka wraz ze wzrostem spożycia menachinonów było bardziej wyraźne u mężczyzn niż u kobiet, głównie ze względu na znaczące odwrotne powiązania z rakiem prostaty i płuc. Nie stwierdzono związku z przyjmowaniem filochinonu (witaminy K1).

Piśmiennictwo:

Abramowitz MK. Metabolic acidosis and cardiovascular disease risk in CKD. Clin. J.Am. Soc. Nephro. 2018 Sep. 13(10).

Kendrick J et al. Effect of treatment of metabolic acidosis on vascular endothelial function in patients with CKD: a pilot randomized cross-over study. Clin. J.Am. Soc. Nephro. 2018 Sep.

Dubey AK et al. Correction of metabolic acidosis improves muscle mass and renal function in chronic kidney disease stages 3 and 4: a randomized controlled trial. Nephrol. Dial. Transplant. 2018 Jul.

Castelo-Branco C et al. Efficacy of ossein-hydroxyapatite complex compared with calcium carbonate to prevent bone loss: a meta-analysis. Menopause. 2009 Sep-Oct.16(5):984-91.

Castelo-Branco C & Dávila Guardia J. Use of ossein-hydroxyapatite complex in the prevention of bone loss: a review. Climacteric. 2015 Feb.18(1):29-37.

Ciria-Recasens M et al. Comparison of the effects of ossein-hydroxyapatite complex and calcium carbonate on bone metabolism in women with senile osteoporosis: a randomized, open-label, parallel-group, controlled, prospective study. Clin. Drug Investig. 2011 Dec 1.31(12):817-24.

Bristow SM et al. Acute and 3-month effects of microcrystalline hydroxyapatite, calcium citrate and calcium carbonate on serum calcium and markers of bone turnover: a randomised controlled trial in postmenopausal women. Br. J. Nutr. 2014 Nov 28.112(10):1611-20.

Fernandez-Pareja A et al. Prevention of Osteoporosis: Four-Year Follow-Up of a Cohort of Postmenopausal Women Treated with an Ossein-Hydroxyapatite Compound. Clinical Drug Investigation. 2007. 27(4):227-232.

Kelly GS. Bovine colostrums: a review of clinical uses. Altern. Med. Rev. 2003. 8:378–94.

Cornish J. et al. Lactoferrin is a potent regulator of bone cell activity and increases bone formation in vivo. Endocrinology, 2004. 145: 4366–4374.

Rak K, Bronkowska M. Immunologiczne znaczenie siary. Hygeia Public Health. 2014. 49(2), 249–254.

Stelwagen K, Carpenter E, Haigh B, Hodgkinson A, Wheeler TT. Immune components of bovine colostrum and milk. J. Anim. Sci. 2009. 87:3–9.

Inagaki M, Yamamoto M et al. In vitro and in vivo evaluation of the efficacy of bovine colostrum against human rotavirus infection. Biosci Biotechnol Biochem. 2010. 74:680–2.

Vitetta L, Coulson S et al. The clinical efficacy of a bovine lactoferrin/whey protein Ig-rich fraction (Lf/IgF) for the common cold: a double blind randomized study. Compl. Ther. Med. 2013. 21:164–71.

Crooks C, Cross M, Wall C, Ali A. Effect of bovine colostrum supplementation on respiratory tract mucosal defenses in swimmers. Int. J. Sport Nutr. Exerc. Metab. 2010. 20:224–35.

Jones AW, March DS, Curtis F, Bridle C. Bovine colostrum supplementation and upper respiratory symptoms during exercise training: a systematic review and meta-analysis of randomised controlled trials. BMC Sports Sci. Med. Rehabil. 2016. 8:21.

Debbabi H., Dubarry M., Rautureau M., Tome D.: Bovine lactoferrin induces both mucosal and systemic immune response in mice. J. Dairy Res., 1998; 65: 283–293.

Di Mario F, Aragona et al. Use of lactoferrin for Helicobacter pylori eradication. Preliminary results. J. Clin. Gastroenterol. 2003. 36: 396–398.

An MJ, Cheon JH et al. Bovine colostrum inhibits nuclear factor kappaB-mediated proinflammatory cytokine expression in intestinal epithelial cells. Nutr. Res. 2009. 29:275–80.

Playford RJ, Floyd DN, Macdonald CE et al. Bovine colostrum is a health food supplement which prevents NSAID induced gut damage. Gut .1999. 44:653–8.

Eliassen LT, Berge G et al. Evidence for a direct antitumor mechanism of action of bovine lactoferricin. Anticancer Res., 2002. 22: 2703–2710.

Yoo YC, Watanabe S et al. Bovine lactoferrin and lactoferricin, a peptide derived from bovine lactoferrin, inhibit tumor metastasis in mice. Jpn. J. Cancer Res. 1997. 88: 184–190.

Frydecka I, Zimecki M et al. Lactoferrin-induced up-regulation of zeta chain expression in peripheral blood T lymphocytes from cervical cancer patients. Anticancer Res., 2002. 22: 1897–1901.

Holick MF. Vitamin D Deficiency. NEJM. 2007. 357, 266–281.

GA Plotnikoff, JM Quigley. Prevalence of severe hypovitaminosis D in patients with persistent, nonspecific musculoskeletal pain. Mayo Clin. Proc. 2003. 78, 1463–1470.

Michalska-Kasiczak M et al. Analysis of vitamin D levels in patients with and without statin-associated myalgia – a systematic review and meta-analysis of 7 studies with 2420 patients. Intern. J. Cardiol. 2015. 178, 111–116.

Nithya Anand, SC Chandrasekaran, Narpat Singh Rajput. Vitamin D and periodontal health: Current concepts. Journal of Indian Society of Periodontology. 2013. 17 (3), 302–308.

McCarty DE, Chesson A. Jr, Jain SK, Marino AA. The link between vitamin D metabolism and sleep medicine. Sleep Med Rev. 2013.

McCarty DE, Reddy A et al. Vitamin D, race, and excessive daytime sleepiness. J. Clin. Sleep Med. 2012.

Wouter G Staal. Autism, Vitamin D and Early Brain Development. Human Genetics & Embryology. 2016. 6 (2).

Wang TT et al. Cutting edge: 1,25-dihydroxyvitamin D3 is a direct inducer of antimicrobial peptide gene expression. J. Immunol. 2004. 173. 5, s. 2909–2912.

Youssef DA et al. Antimicrobial implications of vitamin D. Dermato-endocrinology. 2011. 3 (4), s. 220–229.

Freedman DM, Looker AC et al. Prospective Study of Serum Vitamin D and Cancer Mortality in the United States. J. Natl. Cancer Inst. 2007. 99 (21), s. 1594–1602.

Autier P, Gandini S. Vitamin D supplementation and total mortality. A meta-analysis of randomized controlled trials. Arch. Intern. Med. 2007. 167 (16), s. 1730–1737.

Cannell JJ, Vieth R, Umhau JC. Epidemic influenza and vitamin D. Epidemiol. Infect. 2006. 134 (6), s. 1129–1140.

Schleithoff SS et al. Vitamin D supplementation improves cytokine profiles in patients with congestive heart failure: a double-blind, randomized, placebo-controlled trial. Am. J. Clin. Nutr. 2006. 83 (4), 754–759.

Evatt ML, Delong MR et al. Prevalence of vitamin D insufficiency in patients with Parkinson disease and Alzheimer disease. Arch. Neurol. 2008. 65 (10), 1348–1352.

Uwitonze AM, Razzaque MS. Role of Magnesium in Vitamin D Activation and Function. J. Am. Osteopat. Association. 2018 March. Vol. 118, 181-189.

Qi Dai et al. Magnesium status and supplementation influence vitamin D status and metabolism: results from a randomized trial. Am. J. Clin. Nutr. 2018 December. Vol. 108, Issue 6, 1249–1258.

Risco F, Traba ML. Influence of magnesium on the in vitro synthesis of 24,25-dihydroxyvitamin D3 and 1 alpha, 25-dihydroxyvitamin D3. Magnes Res. 1992. 5(1):5-14.

Reddy P, Edwards LR. Magnesium supplementation in vitamin D deficiency. Am. J. Ther. 2017.

Rodriguez-Ortiz ME, Canalejo A et al. Magnesium modulates parathyroid hormone secretion and upregulates parathyroid receptor expression at moderately low calcium concentration. Nephrol. Dial. Transplant. 2014. 29(2):282-289.

Orchard TS, Larson JC et al. Magnesium intake, bone mineral density, and fractures: results from the Women's Health Initiative Observational Study. Am. J. Clin. Nutr. 2014. 99(4):926-933.

Lu WC, Pringa E, Chou L. Effect of magnesium on the osteogenesis of normal human osteoblasts. Magnes Res. 2017. 30(2):42-52.

Moore-Schiltz L, Albert JM et al.. Dietary intake of calcium and magnesium and the metabolic syndrome in the National Health and Nutrition Examination (NHANES) 2001-2010 data. Br. J. Nutr. 2015. 114(6):924-935.

Deng X, Song Y et al. Magnesium, vitamin D status and mortality: results from US National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) 2001- 2006. NHANES III. BMC Med. 2013. 11:187.

Grober U, Schmidt J, Kisters K. Magnesium in prevention and therapy. Nutrients. 2015. 7(9):8199-8226.

Weglicki WB, Mak Iu et al. The role of magnesium deficiency in cardiovascular and intestinal inflammation. Magnes Res. 2010. 23(4):S199-206.

Kramer JH, Mak IT et al. Dietary magnesium intake influences circulating pro-inflammatory neuropeptide levels and loss of myocardial tolerance to postischemic stress. Exp. Biol. Med (Maywood). 2003. 228(6):665-673.

Beulens JW, Booth SL et al. The role of menaquinones (vitamin K₂) in human health. Br. J. Nutr. 2013. Oct. 110(8):1357-1368.

Kidd PM. Vitamins D and K as pleiotropic nutrients: clinical importance to the skeletal and cardiovascular systems and preliminary evidence for synergy. Altern Med Rev. 2010 Sep. 15(3):199-222. Review.
Weber P. Vitamin K and bone health, Nutrition. 2001.17(10), 880-887.

Cockayne S, Adamson J et al. Vitamin K and the prevention of fractures: systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials. Arch. Intern. Med. 2006 Jun 26.166(12):1256-61.

Rennenberg RJ, de Leeuw PW et al. Calcium scores and matrix Gla protein levels: association with vitamin K status. Eur. J. Clin. Invest. 2010 Apr. 40(4):344-349.

Shearer M.J. Role vitamin K and Gla proteins in the pathophysiology of osteoporosis and vascular calcification, Curr. Opin. Clin. Nutr. Met. Care. 2000. 3(6), 433-438.

Beulens JW, Bots ML et al. High dietary menaquinone intake is associated with reduced coronary calcification. Atherosclerosis. 2009 Apr. 203(2):489-493.

Bügel S. Vitamin K and bone health. Proc. Nutr. Soc. 2003. 62(4), 839-843.

Vermeer C et al.. Beyond deficiency: potential benefits of increased intakes of vitamin K for bone and vascular health. Eur. J. Nutr. 2004. 43(6), 325-335.

Knapen MH et al. Three-year low-dose menaquinone-7 supplementation helps decrease bone loss in healthy postmenopausal women. Osteoporos. Int. 2013. 24(9): 2499-2507.

Mizuta T et al. The effect of menatetrenone, a vitamin K2 analog, on disease recurrence and survival in patients with hepatocellular carcinoma after curative treatment: a pilot study. Cancer. 2006 Feb. 106(4):867-72.

Ishizuka M et al. Effect of menatetrenone, a vitamin K2 analog, on recurrence of hepatocellular carcinoma after surgical resection: a prospective randomized controlled trial. Anticancer Res. 2012 Dec. 32(12):5415-20.

Nimptsch K, Rohrmann S, Linseisen J. Dietary intake of vitamin K and risk of prostate cancer in the Heidelberg cohort of the European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC-Heidelberg). Am. J. Clin. Nutr. 2008 Apr. 87(4):985-92.

Nimptsch K, Rohrmann S, Nieters A, Linseisen J. Serum undercarboxylated osteocalcin as biomarker of vitamin K intake and risk of prostate cancer: a nested case-control study in the Heidelberg cohort of the European prospective investigation into cancer and nutrition. Cancer Epidemiol. Biomarkers Prev. 2009 Jan. 18(1):49-56.

Nimptsch K, Rohrmann S, Kaaks R, Linseisen J. Dietary vitamin K intake in relation to cancer incidence and mortality: results from the Heidelberg cohort of the European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC-Heidelberg). Am. J. Clin. Nutr. 2010 May. 91(5):1348-58.

Conly JM, Stein K, Worobetz L, Rutledge-Harding S. The contribution of vitamin K2 (menaquinones) produced by the intestinal microflora to human nutritional requirements for vitamin K. Am. J. Gastroenterol. 1994 Jun. 89(6):915-23.

Conly J, Stein K. Reduction of vitamin K2 concentrations in human liver associated with the use of broad spectrum antimicrobials. Clin. Invest. Med. 1994 Dec.17(6):531-9.

Brown L, Rosner B et al. Cholesterol lowering effect of dietary fiber. A metaanalysis. Am. J. Clin. Nut. 1999. 69: 30-42.

Pereira MA, O’Reilly E et al. Dietary fiber and risk of coronary heart disease. A pooled analysis of cohort studies. Arch. Inter. Med. 2004. 370-376

Daneault A et al. Biological effect of hydrolyzed collagen on bone metabolism. Crit. Rev. Food Sci. Nutr. 2017 Jun. 13.57(9):1922-1937.

W celu zapewnienia maksymalnej wygody użytkowników przy korzystaniu z witryny ta strona stosuje pliki cookies. Szczegóły w naszej Polityce prywatności.
Kliknij "Zgadzam się", aby ta informacja nie wyświetlała się więcej.